Idą święta, idą święta… doczekać się nie możemy…

Żeby umilić sobie ten czas zmajstrowałam kalendarz adwentowy…

Do tej pory taki kalendarz kojarzył mi się głównie z kolorowym kartonikiem z okienkami, w których mieściły się mini czekoladki.

Mimo, że naszym zadaniem było otwieranie codziennie jednego okienka, aż do dnia Wigilii, wszystkie 24 czekoladki w nim skitrane znikały już pierwszego dnia. U was też tak bywa, czy tylko ja taka zachłanna jestem?

Taki kalendarz miałam rok rocznie jako dziecko i taki miewał do tej pory mój pierworodny. W tym roku powiedziałam sobie, że po mało owocnym we własne twory okresie nastał czas, żeby coś wykombinować własnoręcznie.

Miało być bardziej i lepiej, ale szkodnik nr dwa skutecznie zabiera mi każdą wolną chwilę, dlatego gdy tylko udało mi się go ujarzmić, a ja resztami sił oparłam się Morfeuszowi, oddałam się tworzeniu… tzn. spakowałam i przywiązałam…

Jak już się za coś biorę, to założenie mam zawsze jedno… coś fajnego, za niewielką kasę…

No i stworzyłam kalendarz adwentowy… 24 małe paczuszki, które kryją w sobie słodkości (nie na każdy dzień!) – małe czekoladki, żelki, lizaki, ciasteczka i drobne prezenciki np. mini kula śnieżna, pisaki, posypki do pierników, ozdoby choinkowe, brokatowy klej, naklejki, kolorowanki itp.

Te mini prezenciki związane są z zadaniami, jakie zostały wyznaczone na niektóre dni. Na pozostałe, zamiast zadań przygotowałam kilka informacji na temat tradycji bożonarodzeniowych…

Najwyższy czas, żeby młodzian zrozumiał, że święta to nie tylko prezenty… czas, aby poznał świąteczne tradycje i zrozumiał, jak ważne są chwile spędzone w tym dniu z najbliższymi… a prezenty są kulminacją tego wszystkiego…

Inspiracji w necie jest mnóstwoooo… jeszcze zdążycie machnąć swój kalendarz… dzieciaki na pewno będą zadowolone, a wy będziecie mieli nie lada zabawę…

A moje dzieło? moje dzieło nie jest skomplikowane i urokliwe… można rzec nieład artystyczny, ale mój! Cieszę się, że nie poszłam ponownie na łatwiznę i nie wciągniemy od razu wszystkich czekoladek z 24 okienek… a najważniejsze, że dziecko zadowolone i tylko czyha, żeby rozpocząć rozpakowywanie…

przy okazji wystawiam jego cierpliwość na próbę… takie to wychowawcze…